Kendimi bildim bileli sevgi varlığından söz ediliyor... Bir yere kadar somut yaşansada, hemen hemen hep soyut kalıyor?
Bendeki soyut sevgi- doğup somut olmaya hazır da karşılayabilecek var mı?!Gen'miş gibi, hep birbirine yapay korku aşılatan! ama arada kişi olgunlaşıp, Sevgi meyvemi vermeliyim desede, kendisini eğitip öğütse de, yaşamı boyunca yukarda dendiği gibi, oksijendir ve sadece tensel birleşimden öteye gidemez... Birde kapalısı, korku duvarı oluşturanı aynı kaderi paylaşan olur... İstisna; nereden nasıl geldiği belli olmadan, konum durum statüye bakmadan, gerçek sevgi ceeee diyiveriyor... O şanslı nasıl belirleniyor?! Bir geçek var ki, o anlatılan sevgi... Sevgi gölgesinin, silik olan gölgesi dillenilebilmiş.Sevginin gerçeği ancak kalp gözünden içeriye sızar ışıldar ve baharın bütün renk tonlarından, bitimsiz sonsuz gökkuşağı oluşturur...Sevgiye, Sevgiyle:)) Merhabaa demeden edemedim...
